· 

Gabriëla koos voor een badbevalling.

De afgelopen tijd heb ik mijn verhaal verteld, maar nu wil ik ook andere tienermoeders hun ervaringen laten vertellen. Hiermee wil ik laten zien dat wij niet alleen tienermoeders zijn, maar vooral ook gewoon moeders. Wij zijn jong, maar ook wij nemen ons verantwoordelijkheid over ons kind zoals een 30-jarige moeder dat doet. Ik wil aanstaande tienermoeders laten zien dat het moederschap het allemaal waard is!

 

 

Vandaag het verhaal van Gabriëla. Zij raakte op haar zestiende zwanger. Ze genoot enorm van haar zwangerschap, maar dat sloeg in één klap om naar onzekerheid. 

 

Hallo! Mijn naam is Gabriëla en ik ben 17 jaar. Ik was 16 jaar toen ik zwanger raakte. Een tijd lang voelde ik me erg moe en redelijk misselijk. Mijn vriend en ik hadden al een vermoeden dat ik zwanger zou kunnen zijn, maar we wachtte het eigenlijk nog af tot ik mijn menstruatie wel of niet zou krijgen.

 

De zwangerschapstest.

Een paar dagen voor de week dat mijn menstruatie zou moeten beginnen had ik een feestje en natuurlijk wilde ik wel wat drinken, maar eerst wilde ik toch zeker weten of er toch niet iets in mijn buik aan het groeien was. Dus 25 februari heb ik ’s middags toen iedereen weg was een test gedaan. Er was uiteindelijk wel een tweede streepje te zien, alleen was die erg onduidelijk. Ik heb toen heel internet afgezocht om te weten wat dat onduidelijke streepje nou betekende. Dus met veel twijfels hebben mijn vriend en ik die dag nog een digitale zwangerschapstest gedaan. Een uur voordat we naar het feest wilde gaan besloot ik toch nog maar even de test te doen. “Ach ik ben toch niet zwanger, het is maar voor de zekerheid.”zei ik nog tegen mijn vriend. Maar na ongeveer twee minuten gewacht te hebben, verscheen er een geschrokken blik op mijn vriend zijn gezicht. Ik draaide me om en keek naar de test die op de rand van het bad lag. ‘1-2 weken’ stond er op de test. Ik wist even niet wat me overkwam, en uit angst ben ik gelijk mijn tweelingzus gaan halen. Ik liet de test zien en ze begon ineens heel hard te huilen, waardoor ik ook moest huilen. “Wat nu?”dachten mijn zusje en ik. Het feestje is uiteindelijk een stil bezoekje van een half uur geworden, want geschrokken waren we allemaal.

 

De reacties van onze ouders.

Mijn vriend en ik hebben uiteindelijk besloten om die maandag gelijk de dokter te bellen, we wilden namelijk eerst zeker weten of dit wel echt waar was, en daarna zouden we het onze ouders vertellen. Na maandag naar de dokter geweest te zijn, kwamen mijn vriend en ik thuis en werd ik gelijk naar boven geroepen door mijn moeder. De zwangerschapstest die in het badkamerkastje stond was namelijk weg en dat had ze door. Uiteindelijk een goed gesprek gehad en het verteld, geschrokken was ze zeker en ergens ook wel teleurgesteld. Weer kwam dezelfde vraag van zaterdag naar boven ‘Wat nu?’... Mijn moeder vertelde mijn vriend en mij dat wij dat zelf moesten beslissen, want zij zou zichzelf nooit vergeven als zij mij een keuze had laten maken waar ik later spijt van zou krijgen. Zij en mijn stiefvader zouden mijn vriend en mij hoe dan ook steunen in de keuze die wij zouden maken. De ouders van mijn vriend schrokken natuurlijk ook heel erg, maar zijn later bijgedraaid en ook zij steunden ons in de keuze die wij zouden maken.

 

Onze keuze.

Uiteindelijk hebben we een afspraak gemaakt op advies van de dokter bij een abortuskliniek, om een gesprek te voeren en informatie op te doen. Na die afspraak wist ik eigenlijk al vrij snel dat ik dat wondertje in mijn buik nooit weg kon laten halen. Stel je voor dat ik later om een of andere reden geen kinderen meer kan krijgen, terwijl ik deze weg heb laten halen, dat had ik mezelf nooit vergeven! Na lang nagedacht te hebben, hadden mijn vriend en ik besloten er samen voor de volle 100% voor te gaan, deze baby is tenslotte uit liefde ontstaan en was onze verantwoordelijkheid en konden we dus absoluut niet weg halen.

 

Het is mijn leven!

Destijds zat ik in mijn examenjaar op de HAVO. Ik had al weinig vrienden op school en was vroeger veel gepest. Ik zag hoe een ander zwanger meisje werd behandeld door mensen van mijn school, en ik wilde niet hetzelfde meemaken. Ik had dus besloten het geheim te houden en mij vol te focussen op mijn examens, die ik zeker nu moest halen! Uiteindelijk is mijn ‘geheim’ toch naar boven gekomen. Ik wilde niet dat het een roddel werd, dus hebben mijn vriend en ik besloten om het mooie nieuws op internet te plaatsen. We kregen veel positieve reactie’s en lieve berichten waar mensen ons feliciteerden. Tuurlijk waren er dan ook mensen die achter mijn rug om hun mening hadden, maar het is toch mijn leven? Wat boeit het dan wat hun te zeggen hebben over iets waar hun niks mee te maken hebben. Uiteindelijk heb ik op 1 punt mijn examens niet gehaald waardoor ik nu twee vakken volg op de VAVO en dit jaar opnieuw examen doe in deze twee vakken.

 

 

 

Van een mooie zwangerschap naar een onzekere tijd.

Mijn zwangerschap verliep in eerste instantie vlekkeloos en ik genoot van mijn groeiende buik. We kwamen erachter dat we in verwachting waren van een jongetje, wat later ook helemaal gezond bleek te zijn, gelukkiger konden we niet zijn. Tijdens mijn 31e week kreeg ik ineens zeurende pijn in mijn rug en bleef de hele dag aanhouden, zelfs na een half uur in een warm bad gezeten te hebben. Dus hebben we die avond de verloskundige gebeld, die uiteindelijk langskwam voor controles. Toen bleek ik al 1 centimeter ontsluiting te hebben, gelijk werden we doorverwezen naar het Ikazia ziekenhuis. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen kreeg ik weeën, waar ik gelijk aan de ctg en weeënremmers werd gezet. Om 11 uur ‘s avonds kreeg ik te horen dat ik niet in het Ikazia ziekenhuis mocht blijven, omdat je vóór de 32 weken in een academisch ziekenhuis moet bevallen. In het Erasmus was er geen plek, dus werd ik overgeplaatst naar een ziekenhuis in Veldhoven. Om 12 uur ’s nachts werd ik opgehaald door de ambulance en na een rit van anderhalf uur lag ik in het ziekenhuisbed in het Maxima ziekenhuis te Veldhoven waar ik vervolgens 5 dagen heb gelegen. Die tijd was ik erg bang. Ik had natuurlijk nog lang niet over de bevalling nagedacht en ik was heel bang mijn zoontje te verliezen. Na 5 dagen mocht ik naar huis en moest ik veel bedrust houden, de kans was namelijk erg groot dat hij te vroeg zou komen. Vanaf die tijd ben ik erg onzeker geweest en bij iedere pijn die ik voelde ben ik gelijk naar het ziekenhuis gegaan. Ik heb toen ook niet meer kunnen genieten van mijn zwangerschap. Ik wilde namelijk gewoon mijn zoontje kunnen zien zodat ik kon zien dat alles goed ging.

 

Mijn badbevalling.

Tijdens 38 weken kreeg ik in de ochtend weer last van mijn rug, maar ik dacht dat het weer vals alarm zou zijn. In de avond was de pijn toch wel wat erger en besloten we de verloskundige te bellen, ik bleek toen op 2 centimeter te zitten en mijn baarmoedermond was al verstreken. Een uur later was de pijn zo heftig dat verloskundige opnieuw kwam, 3 centimeter. Om 1 uur ’s nachts had ik 5 centimeter en was het tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Om half 2 kwamen we aan in het ziekenhuis en ben ik snel het bad in gegaan. Ik wilde namelijk graag een badbevalling. Om half 3 had ik al volledige ontsluiting en waren mijn vliezen gebroken, dus snel het bad ingegaan en om tien over half drie begon het persen. Mason Givano is 26 oktober 2017 om 03.16 uur geboren. Ik raad een badbevalling echt aan, de pijn van de weeën is een stuk minder en je kan je beter bewegen in het water. Het was een hele mooie en onvergetelijke ervaring.

 

Hoe gaat het nu?

Mason is op dit moment 2 weken oud en mijn vriend en ik genieten elke dag van hem. Ik heb geen enkel moment spijt gehad van onze keuze en ik ben super dankbaar dat ik zo’n mooi en gezond zoontje heb kunnen krijgen. Mijn vriend en ik zijn nog steeds super verliefd bij elkaar en zorgen samen voor Mason, met natuurlijk veel hulp en liefde om ons heen. Het gaat erg goed tot nu toe en ik kan niet wachten wat de toekomst ons nog meer voor moois te bieden heeft.

 

Wat zou je ander tienermoeders/tienervaders mee willen geven?

Het is niet erg om hulp te vragen, maar laat je wel als een moeder behandelen en niet als een kind. Het is belangrijk dat jij beslist over je kind en jezelf niet laat wegcijferen, omdat anderen denken dat je het niet kan. En vergeet niet te genieten! 

Reactie schrijven

Commentaren: 0